#7 ‘Elke dag een klein stapje’
20190930_191726

‘Elke dag een klein stapje’ zei mijn moeder tijdens ons videogesprek. Wanneer er zich een probleem voordoet wil ik het eigenlijk altijd z.s.m. oplossen. Na mijn eerste dag in China had ik zoveel angsten, maar ik zag al vrij gauw in dat ik moest gaan ‘loslaten’, aangezien ik heel veel dingen niet meteen kon oplossen. Toch is dit iets wat veel mensen doen. Ook al kun je iets niet meteen oplossen, je gaat je toch zorgen maken.

Nadat ik de sluizen had geopend, voelde ik een opluchting. Ik begon dag 2 met nieuwe moed. Mijn tweede bankpas werd geregeld (wat helaas ook weer een aantal uur in beslag nam) en ik begon te zoeken naar appartementen. Dit ging niet makkelijk, aangezien mijn werkcomputer geen VPN had en alles nog in het Mandarijn was ingesteld. Na heel wat gevochten te hebben met de computer had ik eindelijk de goede website. Het leek mij verstandig om een appartement dichtbij school te hebben, aangezien ik dan niet elke dag met de drukke metro zou hoeven te reizen. Meteen diezelfde middag kon ik al terecht bij een makelaar. Daar werd gekeken naar mijn informatie: wat had ik gestudeerd, hoe oud ik was, waar ik werkzaam was  etc. Allemaal informatie die ze willen hebben, aangezien je ‘waarde’ wordt gelinkt aan een woning. Dit doen ze overigens niet alleen bij woningen, maar ook bij een werkvisum. Ze beoordelen je, en met die resultaten kijken ze wat ze je kunnen bieden.

Gelukkig waren er zat appartementen waar ik uit kon kiezen. Ik kreeg twee appartementen dichtbij de school te zien, maar oh..oh..oh. Ik ben niet gauw iemand die zeurt, maar oh..oh..oh.. de appartementen die ze me lieten zien… kapotte ramen, toiletten, keukens en badkamers, schimmel, dood ongedierte, afval in de woonkamer, en dat voor een prijs van 900 euro per maand? Opnieuw zweet op mijn rug. Ik gaf aan dat ik graag een appartement wilde hebben waarvan de faciliteiten niet stuk waren en het ‘relatief’ schoon was. Opnieuw namen ze me mee naar twee horror-appartementen. Ik vroeg me af of het misschien aan de buurt lag (de school ligt in het oude gedeelte van de stad) en gaf aan ook in het andere gedeelte van de stad te willen kijken. De dag erop zag ik twee appartementen in het oosten van de stad. De eerste was vreselijk, maar de tweede…. Huh? Klopte dit wel? De tweede was geweldig! Alles was heel, nieuw en ik had een geweldig uitzicht? Hoe kon dit? Ik zette meteen een handtekening (aangezien er ook andere mensen aan het kijken waren). Wat een geluk. Mijn collega, Tab, feliciteerde mij met mijn nieuwe woning. Hij vertelde mij dat ik op een geweldige locatie woonde, aangezien ik niet ver van de uitgaansgelegenheden en de hutongs (de traditionele woonwijken) af zat. Daarbij zag ik ook dat er een Carrefour en een Ikea in de buurt zat.

Ik was heel erg blij dat ik op tijd een appartement vond, aangezien het een dag voor de 70e verjaardag van China was en bedrijven, winkels en bezienswaardigheden begonnen dicht te gaan. Ik bracht mijn spullen naar het appartement en begon te kijken naar dingen die ik moest gaan kopen. Terwijl ik daarmee bezig was, kreeg ik een bericht van de makelaar dat ik mijzelf moest inchecken bij het politiebureau. Ze gaf aan met mij mee te willen gaan, aangezien ik haar ook nog moest terugbetalen voor de eerste huur. Ze haalde mij op met haar scooter, maar ik kreeg geen helm aangeboden. Moest ik serieus bij haar achterop springen, zonder bescherming, in dit vreselijk verkeer? Aangezien ze geen Engels kon, besloot ik om maar gewoon mee te gaan. Aangekomen (heelhuids) bij het politiebureau moest ik al mijn informatie opgeven: waar ik woonde, waar ik werkte, waar ik vandaan kwam etc. Ik was nu heel blij dat ik met een werkvisum was gekomen. De politieagente vroeg zich af waarom ik mij nu pas ging registeren. Nu pas? Ik was toch net verhuisd? Het hotel waar ik de eerste paar nachten had geslapen, had mij niet geregistreerd. Nu moet ik dus uitleggen, aan twee mensen die geen Engels konden, waar ik al die dagen was. Mijn redding was WeChat. WeChat heeft namelijk een functie waar je iets kunt typen naar iemand en die persoon kan het vertalen in zijn/haar taal. Na heel wat wachten kreeg ik eindelijk mijn gele papiertje. Yes, ik was geregistreerd.

Terwijl we op haar scooter teruggingen naar mijn appartement vroeg ik haar hoe ik haar moest terugbetalen. Ze gaf aan dat ik via WeChat het geld van de eerste drie maanden moest overmaken. Zo veel!? Ik had op dit moment misschien 200 yuan (25 euro) op mijn WeChat account. Ik vroeg of ik een gedeelte in cash kon betalen, maar dat was niet mogelijk. Wat ging ik nu doen? De vakantie was begonnen, mijn collega’s waren weg en ik zat met een schuld. Ik besloot HR te bellen. Gelukkig was daar iemand die mij het geld kon lenen die ik nodig had. Ik wilde liever geen lening, maar er zat op dit moment niks anders op. Ik gaf haar het geld en hoopte maar dat hiermee alles geregeld was. Ik was nog steeds niet gerustgesteld, maar ik herinnerde de woorden van mijn moeder ‘elke dag een klein stapje’.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien