#5 Verrek…ik vertrek?
fullsizeoutput_13

25 september, de dag van vertrek. Samen met mijn ouders en vriendin Anki ging ik richting Schiphol. Onderweg dacht ik constant aan de woorden ‘wat heb ik gedaan’. Ze hadden nu een andere lading.

Ik maakte me geen zorgen meer om al het regelwerk, maar had gezonde spanning voor het avontuur wat me te wachten stond. Ik checkte mijn enige koffer in en besloot voor de laatste keer ‘op de koffie te gaan’ met mijn ouders. Echt genieten van de koffie deed ik niet. Ik was maar met één ding bezig: ik ging naar de andere kant van de wereld. Toen mijn ouders een spanddoek tevoorschijn haalden kon ik het nog steeds moeilijk bevatten. En toen was het ineens tijd. Tijd om te vertrekken. Ik liep met mijn ouders en Anki richting de gates. Ik keek iedereen aan en toen begonnen toch wat tranen te komen. Het besef was er. Ik liep richting de roltrappen, keek nog een keer om, zwaaide, en nam toen diep adem. ‘Je kan dit’ vertelde ik mezelf.

Een jaar geleden had ik mezelf dit nooit zien doen. Niet alleen vanwege mijn gezondheid, maar ook omdat ik de moed niet had. Ik denk dat dit toch een positief gevolg is van het ongeluk. Het heeft mij doen beseffen dat ik meer kan dan ik aanvankelijk dacht te kunnen. Na een uur gewacht te hebben kon ik het vliegtuig in. Het vliegtuig was bij lange na niet vol. De mensen die wel in het vliegtuig zaten waren voornamelijk van Chinese afkomst. Ik nam plek aan de raamkant en keek voor de laatste keer naar Nederland, een land die ik lang niet zou gaan zien. De vlucht zou ongeveer 10 uur duren. Ik besloot wat films te kijken en daarna te gaan slapen. Het tijdsverschil was namelijk 6 uur en ik zou al om 5/6 uur in de ochtend aankomen. Mooie voornemens, maar geslapen heb ik niet. Naast mij was er een man de hele vlucht aan het kotsen geweest (er was lichte turbulentie), waardoor iedereen een nachtje had doorgehaald.

Er was een lichte vertraging, maar rond 6 uur landde het vliegtuig in Beijing. Ik stapte uit en kwam al gauw in een kleine chaos terecht. We moesten naar machines lopen waar onze vingerafdrukken werden afgenomen. Daarna konden we doorlopen naar de paspoortcontrole. Dit nam veel tijd in beslag. Na een uur was ik eindelijk aan de beurt, maar ik kon niet zomaar doorlopen. Ze hadden twijfels over mijn paspoort, mijn foto was namelijk niet meer waarheidsgetrouw. Hij was een aantal jaar geleden genomen en ik had destijds wat meer babyvet op mijn gezicht. Nadat ik al hun vragen had beantwoord, foto’s waren genomen, en ik mijn vingerafdrukken + ‘arrival card’ had gegeven, kon ik eindelijk doorlopen. Mijn koffer vond ik vrijwel meteen. Ik ging in de rij voor de douane staan, maar mocht meteen doorlopen. Aangekomen in de hal stond daar een man op mij te wachten met een bordje: ‘Tessa’.

6 gedachtes op “#5 Verrek…ik vertrek?”

  1. Lieve Tess!
    Alle delen in een keer gelezen, veel wel mee gekregen gaandeweg maar wauw! wat een bizarre opsomming om het zo allemaal achter elkaar te lezen. Je hebt veel meegemaakt, veel geleerd en veel overwonnen. Zoveel waar je trots op mag zijn! (ik ben in ieder geval mega trots op jou!)
    Ik vind je enorm stoer dat je dit avontuur bent aangegaan, dit kan niemand je meer afnemen! Ik hoop dat je volop geniet, ervaringen op doet en geniet van je tijd daar. Ik blijf je volgen lieve Tess.
    XxLiefs,
    Marieke

  2. Jeetje wat een gedoe, Tessa. Ik ga wel naar de Chinees hier in t winkelcentrum. Wel stoer van je!
    Ben erg benieuwd naar t vervolg.
    Groetjes Cees

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien