De maanden voor mijn vertrek besteedde ik vooral achter mijn laptop. Allerlei documenten moesten geregeld worden en hier zat uren werk in. Ondanks deze stressvolle periode met pieken en dalen, maakte ik toch tijd voor mijn hobby’s. Ik bleef vooral in beweging. Wanneer ik weer eens een hele dag in de trein had gezeten, besloot ik om van het station naar huis te lopen. Wanneer ik weer eens een hele dag achter de computer had gezeten, besloot ik om mijn springtouw te pakken. Wanneer ik weer eens onduidelijkheid had over de documenten, besloot ik om mijn boksoefeningen te doen. De afgelopen jaren heb ik allerlei sporten weer rustig beoefend, maar er is 1 sport die ik altijd een beetje uit de weg ben gegaan: badminton. Niet omdat er soms wat lacherig over wordt gedaan, maar omdat ik bang was om in een oude valkuil te vallen.

Ergens in mijn revalidatieperiode besloot mijn bewegingsagoge om de rackets te pakken en wat over en weer te spelen. Na ongeveer twintig seconden stopte ze het spel. Verbaasd keek ik haar kant uit. Gingen we niet spelen? ‘We zijn klaar.’ Zei ze. ‘Tot volgende week.’ Gefrustreerd liep ik de gymzaal uit. Ik ging de gemeenschappelijke kantine in, pakte wat koffie en ging naast een vrouw zitten waarmee ik wat therapieën deelde. Ze zag dat ik in gedachten was verzonken en vroeg hoe het ging. ‘Goed wel. Vooral erg moe. Met u?’ ‘Je kunt beter even gaan liggen dan. Volgens mij ben je veel te fanatiek geweest.’ Ze stond op en ik keek haar verbouwereerd aan. Fanatiek? Ik had een paar seconden gespeeld. Dit was niks. Diezelfde nacht sliep ik veertien uur.

Het vervelende van hersenletsel, is dat je vaak achteraf pas de consequenties van bepaalde acties ziet/merkt. Op het moment zelf kun je je goed voelen, maar een uur erna lig je compleet uitgeteld in je bed. Pas op het einde van mijn revalidatie mocht ik een partijtje spelen tegen mijn bewegingsagoge. Een partijtje waarbij ik geen score mocht bijhouden. Vijf minuten, tien minuten, het leek allemaal goed te gaan. Ik had mijn ademhaling onder controle en lette op mijn houding. Ik stond waarschijnlijk flink achter, maar ik had dit geaccepteerd. De bewegingsagoge leek dit te merken: ‘Ik dacht dat je zo veel gebadmintond had in het verleden?’ ‘Wil je niet winnen?’ Op een gegeven moment switchte ze haar racket van haar rechter naar haar linkerhand. Ze lachte breed en haalde haar hele trukendoos uit de kast. Ze speelde de shuttle hoog, waarop ik hem smashte langs haar heen, keurig in het vak. Ze glimlachte. Ze had door dat het mijn manier was om te zeggen: ‘We zijn klaar. Tot volgende week.’

Deze bewegingsagoge was een topvrouw, die op een hele bijzondere manier mij uit de tent kon lokken, maar mij daar net zo goed weer hard in kon zetten. Ze leerde mij om mijn grenzen op te zoeken, maar ook om niet te veel van mijzelf te vragen.

Toen ik in China aan de slag ging als sportcoach voor de sportclub vroeg ik mijn leerlingen wat ze het liefst speelden. Unaniem was het antwoord: badminton. Tuurlijk. Badminton is immers een van de meest populaire sporten in China. Ik had mijn collega, die sportleraar is (en overigens zelf ook aan de Spelen heeft meegedaan) ook al veel gehoord over Lin Dan, een bekend Olympisch kampioen.

Ik verdeelde de leerlingen in teams en liet ze een paar partijtjes spelen. Op een gegeven moment kwamen een paar leerlingen naar me toe: ‘Waarom speel je niet? Ben je slecht in badminton?’ De leerlingen hadden mij zien basketballen, maar vroegen zich af waarom ik nog niet had gebadmintond. ‘Ik weet het niet.’ De leerlingen overtuigden mij toch een dubbelpartijtje te spelen. Mijn teamgenoot gaf aan het niet erg te vinden om te verliezen: ‘Het gaat om het plezier. Het maakt niet uit als u slecht bent.’ De eerste paar minuten hield ik mij in, maar op een gegeven moment had ik de flow weer te pakken. Op een gegeven moment ging de schoolbel. De leerlingen waren allemaal verbaasd: ‘Waar heeft u geleerd badminton te spelen?’ Ik twijfelde even over mijn antwoord. De vraag was eigenlijk niet ‘waar’, maar ‘door wie’.

1 gedachte op “#29 Bad at badminton”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien