Vanaf het eerste moment dat ik aankwam in China zag ik in dat ik moest gaan wennen aan de foto’s die van me gemaakt werden. De eerste weken waren erg onwennig, maar al gauw maakte dit gevoel plaats voor gewenning. Toch vond ik het wel een beetje ongemakkelijk toen ik een weekendtripje ging boeken en ik een foto van mezelf online tegenkwam. Elke dag is anders en elke dag heeft weer een andere verrassing.

Ik zat rustig achter mijn bureau te werken toen mijn Amerikaanse collega vroeg of ik die middag tijd had om met hem mee te gaan naar een radiostation. Huh? Tijd had ik, maar wat kon ik verwachten? Hij vertelde mij dat ze twee buitenlanders zochten om een jingle (kort stukje herkenbare muziek) op te nemen. Toen ik aangaf dat prima te vinden, stond 5 minuten later de DiDi al klaar. Een uur later kwamen we aan bij een enorm radiostation in het zuiden van Beijing. Tijdens de hele autorit had ik geoefend op de twee simpele woorden die ik moest uitspreken: de vertaling van ‘luisteren’ (Tīng) en ‘wolk’ (Yún). Toen we aankwamen had ik ze nog niet onder de knie.

Het Mandarijn is voor mij een onwijs lastige taal, mede doordat er 4 toonsoorten zijn. Zo heb je bijvoorbeeld de woorden ‘sì’ (het nummer 4) en ‘sǐ’ (wat staat voor ‘dood’). Het is voor mij haast onmogelijk een goed verschil tussen deze twee aan te brengen. Dit is dan ook een van de redenen waarom veel Chinese gebouwen geen vierde verdieping hebben, aangezien ze dit niet willen associëren met de ‘dood’. Een ander leuk voorbeeld is het woord voor ‘peer’ (lí) wat ongeveer hetzelfde klinkt als het werkwoord voor weggaan (lí). Het woord voor paraplu is (sǎn) wat weer heel erg lijkt op het werkwoord ‘uitmaken’ (sàn). Wanneer je dus een peer of een paraplu aan iemand geeft, moet je dus oppassen!

Toen we eenmaal de studio ingingen werd ik in een stoel gezet en begon de visagiste letterlijk alles uit de kast te halen. Ik kreeg een enorme laag make-up op en mijn haarstijl werd 10x aangepast. Waarom werd ik opgemaakt? We gingen toch alleen een spotje voor de radio maken? Blijkbaar maakten we niet alleen een jingle, maar gingen we een heel fragment opnemen voor de TV. Even slikken. Toen daarna werd verteld dat dit door miljoenen mensen gezien ging worden, slikte ik nog een keer. Op dat moment was de tiendelige make-uplaag al lang van mijn gezicht.

Veel tijd om mij zorgen te maken had ik niet, want ik werd op een stoel gezet voor allerlei camera’s. Wat waren de twee woorden ook alweer? Ik keek door het glazen scherm naar mijn collega die volop aan het lachen was. Die wist meteen hoe laat het was. Door hem te liplezen herinnerde ik de twee woorden en probeerde ik vol overtuiging ze voor de camera te herhalen. Fake it till you make it, toch? Nou niet dus. Iedereen begon te lachen en ik wilde, net als mijn make-up, wel door de grond zakken. Ik heb er ongeveer 15 takes over gedaan tot ze enigszins tevreden leken. Ik denk dat de laatste 10 takes zonder een glimlach waren. Na mij was mijn collega aan de beurt. Ik ging ervanuit dat hij na 1 take klaar zou zijn, maar ook hij moest zichzelf blijven herhalen.

Later werd ons verteld dat het station graag twee buitenlanders met een accent wilde hebben (zodat de Chinese kijkers het ‘aandoenlijk’ zouden vinden). Mijn collega (die vloeiend Mandarijn kan) was te perfect en mijn uitspraak was te traag, haha. Misschien hadden ze ons gewoon samen moeten knippen en plakken.

Eenmaal terug op het werk werd ons verteld dat het spotje op de TV zou verschijnen en we het ‘vanzelf zouden tegenkomen’. Gelukkig snapte ik nog steeds de instellingen van mijn TV niet.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien