De docenten stemmen eens per semester op leerlingen die volgens hen hard hebben gewerkt of iets voor een ander hebben betekend. Per klas en club wordt er een leerling gekozen. Deze leerling krijgt aan het eind van het semester een soort award voor zijn/haar goede werk. Een week voor deze uitreiking werd aan mij gevraagd of ik de middag aan elkaar wilde praten. Wilde ik dit? Het leek mij interessant en leuk om te doen, maar ik zou wel voor een groep van zo’n tweehonderd ouders mijn verhaal moeten doen. Ouders van leerlingen die ik nog maar net kende, ouders die hoge verwachtingen hadden, ouders die misschien helemaal niet zaten te wachten op een jonge kip uit Nederland.

Tijdens mijn revalidatie in het Roessingh heb ik uren met mijn therapeute gepraat over dingen waar ik spijt van had. Ik kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk maar van weinig dingen echt spijt had. Ik denk altijd heel goed na over consequenties en loop niet snel in zeven sloten tegelijk. Ze vroeg toen of ik spijt had van dingen die ik niet had gedaan. Ik lachte ongemakkelijk. Ja, eigenlijk wel. Diezelfde week schreef ik een enorme lijst van dingen die ik nooit had gedaan omdat ik het risico te groot vond, eng vond of dacht het niet te kunnen. Ik liet haar de lijst zien. Ze stelde me dezelfde vraag weer: ‘Heb je spijt van dingen?’ Een retorische vraag natuurlijk, want het bewijs lag op tafel. Nu ongeveer twee jaar later heb ik heel wat dingen van die lijst kunnen afstrepen. Dingen die voorheen onmogelijk leken, waren opeens niet zo eng meer. Alles was zo relatief geworden.

Op deze lijst stond niet het begrip podiumvrees. Ik heb er namelijk geen moeite mee om voor een groep mensen te kunnen spreken. Op de lijst stond wel dat wanneer ik twijfelde over mijn eigen kunnen, ik juist wel de uitdaging aan moest gaan. Hoe weet je anders of je het wel of niet kan? Dit is een beetje een centraal thema in mijn leven geworden. Niet het nemen van risico’s, maar dingen gewoon proberen te ‘doen’. En ja, zo belandde ik ook aan de andere kant van de wereld. En zo belandde ik ook voor die groep van tweehonderd ouders.

 

2 gedachtes op “#25 ‘Just do it’”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien