#22 Ring, ring, RING
DSC_0352

Als ik van mijn werk kom is het goed donker, maar ik hoef nooit mijn pas te versnellen of iemand te vragen met mij mee te lopen. Ik loop met muziek in mijn oren bijna fluitend naar mijn appartement. Zo zou het altijd en overal moeten zijn. Toen ik besloot om te gaan werken in Beijing, was een van de belangrijkste beweegredenen de veiligheid. Online las ik dat het erg veilig was en je er als (expat)vrouw prima alleen kunt zijn. Aangezien alles nieuw en anders zou zijn, was het om fijn te weten dat ik me hier geen zorgen over hoefde te maken. Nu ik hier bijna twee maanden zit, kan ik alleen maar bevestigen dat het echt veilig is. Beijing is zo ongelofelijk veilig om in te wonen!

Mensen staren mij elke dag aan, maar ik heb me nog geen enkel moment onveilig gevoeld. Het is nieuwsgierigheid en ik snap het dan ook wel dat ze soms opkijken van een blonde vrouw van 1 meter 80. Die komen ze niet dagelijks tegen. Men staart en maakt foto’s maar daar blijft het ook bij. Ik was dan ook enorm verbaasd dat na ongeveer een maand iemand naar mij floot. Heh? Wat gebeurde er? Ik keek verbaasd zijn kant uit.

De eerste paar weken ben ik een paar keer goed verdwaald geweest. Beijing is enorm groot, en de straten lijken erg op elkaar. Ik kan niet meer op 1 hand tellen dat ik ergens in Beijing was, (mijn telefoon leeg was) de metro dicht zat en ik geen idee had hoe ik thuis moest komen. Nooit ben ik in paniek geraakt. Ik liep simpelweg een restaurant in (ja, mensen gaan uit eten om 1:00 in de ochtend) en vroeg of iemand mijn telefoon kon opladen. Na ongeveer 5 keer de weg kwijt te zijn geraakt, besloot ik dat het slim was een powerbank te kopen, haha! Je mobiel loopt hier snel leeg, omdat je de hele dag door WeChat gebruikt: de simpelste aankopen, de fietstocht naar je werk, het bestellen van een Didi etc. Over Didi’s gesproken.. ook super veilig! Wanneer je geen energie meer hebt om naar huis te fietsen bestel je een Didi en hoppa veilig (en goedkoop!) thuisgebracht. Telkens wanneer ik ook maar een beetje verdwaald kijk, zijn er altijd mensen die vragen of ze me kunnen helpen. Zelfs wanneer ik er niet om vraag proberen ze (in hun beste Engels) mij de weg te wijzen. Soms lopen ze zelf een heel stuk mee. De Chinezen zijn ongelofelijk behulpzaam.

Het enige wat voor mijn gevoel niet veilig is, is het verkeer. Iets wat toch nog steeds een obstakel is na mijn ongeluk. Ik heb maandenlange therapie gevolgd met exposurebehandeling (het doven van de angst) voor ik weer op de fiets durfde te stappen. Zo weet ik nog heel goed dat ik weer begon met fietsen in een park met alleen maar voetgangers, wel zonder zijwieltjes hoor!

Toen ik het verkeer in Beijing zag, wist ik dat dit een uitdaging voor mij zou zijn. Ik fiets niet veel, maar wanneer ik fiets gebruik ik mijn bel. Ring, ring, RING. Iedereen weet dat ik eraan kom. De voorgangsregels worden niet nageleefd en ik weet nog steeds niet hoe ik een tegemoetkomende fietser moet passeren. Ga ik naar links, naar rechts, naar links? Ring, ring, RING.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien