#21 Een vette glimlach
79190337_2802211406566222_3792897670775832576_o

Tessa, hoe vind je het Chinese eten?’ De leerling had een grote glimlach op zijn gezicht. ‘Sorry?’
‘Ik vroeg me af wat je van het Chinese eten vindt?’ Opnieuw een grote glimlach op zijn gezicht. ‘Oh.. ja het is geweldig. Vanwaar je vraag?’
‘Ik kan zien dat je het lekker vindt.’
‘Sorry!?’
Opnieuw die vette glimlach. Zei deze leerling nou dat ik dik was?
‘Sorry, maar waarom vertel je me dit?’
‘Ik kan zien dat je lichaam aan het veranderen is. Je moet oppassen.’ Wat!?
‘Sorry? Ik… weet niet zo goed wat ik moet zeggen nu. Waarom voel je de behoefte dit tegen me te zeggen?’
‘Ik wil je helpen. Je zag er heel fit uit en nu heb je heel veel buikvet.’ (en ja, hij wees toen naar mijn buik)
Glimlach. Speelde hij nou een spelletje met me?
‘Je weet dat het disrespectvol kan zijn om tegen mensen te zeggen dat ze te dun of te dik zijn?’
‘Waarom? Ik help je toch?’
‘Je hoeft dat niet te doen. Ik weet dat mijn lichaam aan het veranderen is.’
‘Ik bedoel het niet slecht’. Ik was op mijn hoede, maar wilde de leerling het voordeel van de twijfel geven. ‘Het is waarschijnlijk een cultuurdingetje, het is goed. Weet wel dat in het Westen mensen kunnen denken dat het disrespectvol is.’ Ik liep het lokaal uit, maar de leerling had een gevoelige snaar geraakt.

Na mijn revalidatie ben ik begonnen met fitness en dat had een grote verandering gebracht in mijn energielevel en figuur. Ik had me zelden zo fit gevoeld. Maar het Chinese eten begon zijn tol te eisen. Doordat ik elke dag twee keer een ‘all-you-can-eat’ buffet op school heb, zag ik mijn lichaam ook langzaam veranderen. Ik ben altijd een grote eter geweest en dat werd versterkt in China. Alles was nieuw, ongelofelijk lekker en ja… gratis ;-). Drie factoren die ervoor zorgden dat ik elke ochtend als Hollebolle Gijs de (gefrituurde) gebakjes naar binnen bracht. Het hielp ook niet dat het werk in het begin stressvol was, waardoor ik sowieso veel te veel at. Mijn kleren begonnen strakker te zitten en ik moest meerdere keren naar de kleermaker om de hoek. Mijn ritsen en knopen van al mijn broeken waren kapot en ik moest ze laten herstellen. 

Na het voorval met de leerling liep ik naar de lerarenkamer en vertelde het voorval aan mijn collega’s. Ik had gehoopt op steun, maar ze begonnen allemaal keihard te lachen: ‘Welkom in China!’ Een andere collega kwam naar me toe: ‘Het heeft even geduurd, maar het is eindelijk gebeurd!’ Ik snapte er niks van. Weer een andere collega lachte: ‘Ik denk dat hij voor een klein gedeelte aan het grappen was, maar hij was waarschijnlijk voor 90% oprecht. ‘Fat shaming’ bestaat hier niet. Ik denk dat het goed is voor je. Nu ga je niet naast je schoenen lopen, haha!’

Ik voelde me nog steeds naar en begon online wat artikelen te lezen. Ik zag inderdaad al gauw in dat het in China normaal is om mensen op hun gewicht te wijzen. Het is meer geaccepteerd en mensen geven veel commentaar op elkaars uiterlijk. Het voorval was mij niet onbekend. Zo ben ik een aantal keer uit eten geweest en waren er schoonmakers die mijn vrienden op de arm tikten en lachend begonnen te joggen. Dat was hun gebarentaal voor ‘je moet bewegen!’ Ik las dat door de Confucianistische idealen men misschien het gevoel had om vreemden op gevoelige dingen te wijzen. Zo kwam ik het volgende citaat tegen: “The compulsion to speak out could come from a very mean-spirited place,” The person could be “trying to put people in their place, or to make them feel bad about themselves. Or we could choose to believe that this was a well-intended action, where people might believe they’re trying to help, that they may think they’re giving someone advice.”

Ik weet zelf nog steeds niet goed wat ik ervan moet vinden. Maar ik weet dat ik mij in een andere cultuur bevind en ik me daarom het beste maar flexibel kan opstellen.

Er werd op de deur geklopt. De leerling uit mijn les liep naar mijn bureau toe: ‘Ik wil mijn excuses aanbieden. Ik zie nu in dat het disrespectvol was.’ Ik kon zien dat de leerling was aangeslagen en vertelde hem dat ik het fijn vond dat hij me had opgezocht. Ik was niet boos en vertelde hem dat ik wat nieuws had geleerd.
‘Ja, ik heb ook iets nieuws geleerd. Als ik naar Amerika ga, zal ik voorzichtiger zijn met was ik zeg.’ De leerling liep de lerarenkamer uit. Ik was toch een beetje opgelucht. Het was waarschijnlijk toch goed bedoeld. Vijf minuten later kwam de leerling weer terug: ‘Is er misschien iets wat ik voor u kan doen? Extra huiswerk? Ik voel me heel schuldig.’ Ach…
Ik gaf de leerling een high-five. ‘Nee. Het is goed. Laten we gaan lunchen, ik heb honger.’ Nu gaf ik hem een vette glimlach.   

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien