#13 In de wolken
81340452_305913597000566_6406892892576546816_n

Om nog even te genieten van de ‘vrijheid’ van de vakantie besloot ik om mijn weekend goed te besteden. Zo maakte ik samen met het Nederlandse meisje een trip naar de Baishi Mountain. Ook ging ik langs bij de Ikea om even te pauzeren van het Chinese eten en Zweedse gehaktsballetjes te bestellen.

Om zeven uur in de ochtend werden we opgehaald van het metrostation. Daar stapten we een krap busje in waar we drie uur later pas weer uit konden. Toen we uitstapten regende het flink. Ik was verbaasd, aangezien ik gewend was aan de hele hete temperaturen van de dagen ervoor. We waren ook allemaal zomers gekleed, wat ervoor zorgde dat iedereen aan het bibberen was. Toch wilden we allemaal maar al te graag zien waarom de Baishi mountain zo populair is. We gingen met de kabelbaan naar boven, en ik had het geluk om samen in een karretje te zitten met iemand die enorme hoogtevrees had. Ik was van tevoren niet bang, maar als iemand je er constant aan herinnert wat er allemaal mis kan gaan, begin je toch ook een beetje te zweten. Levend en wel stond ik tien minuten later bovenaan. De busreis was het dubbel en dwars waard, want het uitzicht was overweldigend. We waren met zijn allen, letterlijk en figuurlijk, in de wolken. We besloten een pad te volgen wat ons naar allemaal mooie plekken bracht wat rechtstreeks uit een tijdschrift van National Geographic had kunnen komen. Het was onmogelijk een lelijke foto te schieten.  

Naarmate we meer naar boven gingen, werd het kouder en kouder. Op een gegeven moment kon ik mijn camera niet meer vasthouden en verloor ik het gevoel in mijn vingers. Daarbij kwam dat ik ook heel nodig naar het toilet moest (ja, dit hoort ook bij mijn blog ;-)). Na ongeveer vijf minuten zag ik een toilet. Voor degenen die niet bekend zijn met de Chinese toiletten… ze hebben niet de toiletten die wij gewend zijn, maar een ‘squat toilet’. Dit squat toilet was ook een van de vele redenen waarom ik na mijn eerste dag in China gehuild had. Ik had voordat ik naar China kwam, nog nooit van dit toilet gehoord. Toen ik de eerste dag naar het toilet wilde op school, was ik daarom met stomheid geslagen. Ik kon er niet aan geloven, en besloot: ‘dan maar een blaasontsteking’. Enfin, nu stond ik, op 2000 meter hoogte, te springen toen ik het woordje ‘toilet’ zag. Opeens vond ik het squat toilet geen probleem meer. Na ongeveer vier uur besloten we met zijn allen dat we, vanwege de kou, iets eerder terug wilden.

De volgende dag besloot ik om naar de Ikea te gaan. Ik had namelijk nog heel wat dingen nodig voor mijn appartement. Zo kocht ik potten en pannen, bestek, dekens etc. Hetgeen waar ik vooral voor was gekomen kon ik niet vinden: een keukenmes. In elke winkel waar ik kwam zag ik lepels en vorken, maar nergens kon ik een keukenmes vinden. Ook wanneer ik een bestek-set wilde kopen ontbraken er altijd de messen. Toen ik thuis was las ik dat dit te maken had met een bepaalde wetgeving die tijdens de Olympische Spelen in 2008 van start was gegaan. Met deze wetgeving werd het lastiger om messen te kopen of bij je te dragen. Wanneer je wel een mes wilde kopen, moest je in staat zijn om je ID even af te geven.

Nadat ik de meeste dingen gevonden had besloot ik om wat te gaan eten. Voordat ik naar China ging, kwam ik al graag bij Ikea, en dan voornamelijk om hun Zweedse gehaktballetjes. En ja, ze waren hier ook! Toen ik na het eten richting de uitgang liep, kwam ik erachter dat ik mijn tas niet op mijn rug had. In mijn tas zat geld, maar nog veel belangrijker, mijn PASPOORT. Als een gek holde ik de trap op naar boven. Mijn tas was weg. *Enkele scheldwoorden*. Wat nu? Ik dacht niet meteen dat iemand mijn tas had meegenomen, aangezien diefstal hier niet zo erg voorkomt. Ik besloot naar een medewerker te stappen. Met handen en voeten probeerde ik aan haar duidelijk te maken dat ik mijn tas kwijt was. Ze begreep me, en wees naar een andere medewerker. Bij deze medewerker deed ik hetzelfde mimespel. Hij nam me mee naar de gevonden voorwerpen, en ja… daar lag mijn blauwe tas. Ik was maar een minuut weg, maar iemand was meteen al zo goed geweest om hem in te leveren. Oh…maar ‘wat als’… Ik wilde er niet meer aan denken. Ik kocht een nieuwe portie Zweedse gehaksballetjes.  

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WP-Backgrounds Lite by InoPlugs Web Design and Juwelier Schönmann 1010 Wien